Πι: Παηδία. Όλοι την έχουν αφήσει στη μοίρα της. Απ' τη μια οι αφιονισμένοι "μαχητές" της ουτοπίας, απ' την άλλη οι άκαμπτοι και αδιάφοροι πολιτικοί φορείς. Αυτοί που στα παιδιά τους εξασφαλίζουν την πιο ζηλευτή παιδεία. Και καγχάζουν όταν ζητάς το αυτονόητο: μια παιδεία αντάξια του κύρους της χώρας μας, που επένδυσε σε ένα λαμπρό παρελθόν και επιμένει να ξεχνάει το σήμερα. Η παιδεία στη χώρα μας δεν έχει καμία ουσία. Μονάχα επιφανειακότητα και κάποιες λαμπρές αλλά σπάνιες εξαιρέσεις ανθρώπων που θέλουν να σου εμφυσήσουν ουσιαστική γνώση. Η παιδεία έχει καταντήσει αηδία σ' αυτή τη χώρα. Από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο τα προβλήματα ξεχειλίζουν. Αηδία. Απόλυτη, αφόρητη, ανήκουστη.

Εκνευρισμένο ποστ, επηρεασμένο από τις συνεχείς καταλήψεις και απεργίες στα πανεπιστήμια. Όλα στραβά σ' αυτή τη χώρα. Και καμία αλλαγή, ποτέ!

Ήτα: Ήρωας. Λέξη που στις μέρες μας ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Δεν έμειναν και πολλοί. Συγκλονίστηκα όμως από ένα μικρό αφιέρωμα που είδα σήμερα για τη σφαγή των Καλαβρύτων. Η φρικαλεότητα ασύλληπτη αλλά αυτό που με συγκλόνισε είναι μια "λεπτομέρεια": ανάμεσα στα περίπου 700 άτομα που δολοφονήθηκαν βρισκόταν και ένας παπάς. Σήμερα έχω χάσει το σεβασμό μου στους παπάδες για πολλούς λόγους όμως αυτός ξεχώρισε ιδιαίτερα για την κληρονομιά που άφησε πίσω του: ένα κιτρινισμένο βιβλίο με προσευχές, παγωμένο σε δυο σελίδες που γράφουν "ακολουθία της εσχάτης ώρας", ποτισμένες με αίμα, σχεδόν νωπό ακόμα κι ας έχουν περάσει 60 και πλέον χρόνια. Δεν έχω λόγια να περιγράψω την εικόνα. Μόνο δέος αισθάνομαι. Δέος.

Σίγμα: Σφουγγαράκης. O Μπομπ Σφουγγαράκης. Έχω πάθει μια υστερία τελευταία μαζί του. Είναι το απόλυτο πρότυπο αισιοδοξίας. Ανυστερόβουλος. Αφελής. Αθώος. Χαρούμενος. Πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, σε βαθμό βλακείας μερικές φορές. Μου θυμίζει μικρό παιδί που ζει μέσα σε μια υπερπολύχρωμη, υπερχαρούμενη, υπερρεαλιστική σαπουνόφουσκα. Είναι το πρότυπό μου αυτές τις μέρες. Αφελές για την ηλικία μου αλλά επιτρέπεται και καμιά παρεκτροπή. Ιδίως όταν ταιριάζω περισσότερο με τον Καλαμάρη Πλοκάμια στον χαρακτήρα και χρειάζομαι την ένεση αισιοδοξίας τακτικά.