Γάμμα: Γενιές. Η γενιά μου και η γενιά τους. Τότε στο λύκειο. Πίναμε φραπέ. Τώρα frappuccino. Παίζαμε τάβλι. Τώρα trivial. Συχνάζαμε rock cafe. Τώρα Starbucks. Ακούγαμε Πυξ Λαξ. Τώρα my chemical romance. Τότε τ' αγόρια κάνανε καρφάκια. Τώρα φράτζα στα πλάγια. Τότε ήταν in τα FILA. Τώρα τα ALLSTAR. Τότε ροκ. Τώρα punk. Τότε αντιγράφαμε scorpions σε κασσέτες. Τώρα κατεβάζουμε fall out boy από το limewire και γραμμή για Nero. Τότε μετά βίας ξέραμε οι ψαγμένοι τι είναι ίντερνετ. Τώρα και το πεντάχρονο ξαδελφάκι μου ξέρει τι είναι ISDN. Δεν λυπάμαι. Δεν έχω λόγο. Ούτε νοσταλγώ. Άλλωστε έχω ψήγματα κι απ' τις δύο γενιές. Απλές σκέψεις.

Πι: Παηδία. Όλοι την έχουν αφήσει στη μοίρα της. Απ' τη μια οι αφιονισμένοι "μαχητές" της ουτοπίας, απ' την άλλη οι άκαμπτοι και αδιάφοροι πολιτικοί φορείς. Αυτοί που στα παιδιά τους εξασφαλίζουν την πιο ζηλευτή παιδεία. Και καγχάζουν όταν ζητάς το αυτονόητο: μια παιδεία αντάξια του κύρους της χώρας μας, που επένδυσε σε ένα λαμπρό παρελθόν και επιμένει να ξεχνάει το σήμερα. Η παιδεία στη χώρα μας δεν έχει καμία ουσία. Μονάχα επιφανειακότητα και κάποιες λαμπρές αλλά σπάνιες εξαιρέσεις ανθρώπων που θέλουν να σου εμφυσήσουν ουσιαστική γνώση. Η παιδεία έχει καταντήσει αηδία σ' αυτή τη χώρα. Από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο τα προβλήματα ξεχειλίζουν. Αηδία. Απόλυτη, αφόρητη, ανήκουστη.

Εκνευρισμένο ποστ, επηρεασμένο από τις συνεχείς καταλήψεις και απεργίες στα πανεπιστήμια. Όλα στραβά σ' αυτή τη χώρα. Και καμία αλλαγή, ποτέ!

Ήτα: Ήρωας. Λέξη που στις μέρες μας ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Δεν έμειναν και πολλοί. Συγκλονίστηκα όμως από ένα μικρό αφιέρωμα που είδα σήμερα για τη σφαγή των Καλαβρύτων. Η φρικαλεότητα ασύλληπτη αλλά αυτό που με συγκλόνισε είναι μια "λεπτομέρεια": ανάμεσα στα περίπου 700 άτομα που δολοφονήθηκαν βρισκόταν και ένας παπάς. Σήμερα έχω χάσει το σεβασμό μου στους παπάδες για πολλούς λόγους όμως αυτός ξεχώρισε ιδιαίτερα για την κληρονομιά που άφησε πίσω του: ένα κιτρινισμένο βιβλίο με προσευχές, παγωμένο σε δυο σελίδες που γράφουν "ακολουθία της εσχάτης ώρας", ποτισμένες με αίμα, σχεδόν νωπό ακόμα κι ας έχουν περάσει 60 και πλέον χρόνια. Δεν έχω λόγια να περιγράψω την εικόνα. Μόνο δέος αισθάνομαι. Δέος.

Σίγμα: Σφουγγαράκης. O Μπομπ Σφουγγαράκης. Έχω πάθει μια υστερία τελευταία μαζί του. Είναι το απόλυτο πρότυπο αισιοδοξίας. Ανυστερόβουλος. Αφελής. Αθώος. Χαρούμενος. Πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, σε βαθμό βλακείας μερικές φορές. Μου θυμίζει μικρό παιδί που ζει μέσα σε μια υπερπολύχρωμη, υπερχαρούμενη, υπερρεαλιστική σαπουνόφουσκα. Είναι το πρότυπό μου αυτές τις μέρες. Αφελές για την ηλικία μου αλλά επιτρέπεται και καμιά παρεκτροπή. Ιδίως όταν ταιριάζω περισσότερο με τον Καλαμάρη Πλοκάμια στον χαρακτήρα και χρειάζομαι την ένεση αισιοδοξίας τακτικά.

Άλφα: Απολογισμός. Του 2006; Γλυκόξινος. Έκανα πράγματα που μετάνιωσα. Στεναχωρήθηκα. Συγκρίθηκα. Πέτυχα. Αναστήθηκα. Έκλαψα. Γέλασα. Γνώρισα ενδιαφέροντες ανθώπους. Γνώρισα ευτελείς ανθρώπους. Έμαθα. Πάγωσα. Φοβήθηκα. Ήμουν τυχερή. Περήφανη. Ριψοκίνδυνη. Δημιουργική. Αυτοκαταστροφική. Αλλά τα κατάφερα. Η χρονιά πέρασε. Και η επόμενη πάντα λέμε να είναι καλύτερη. Θα είναι. Με καινούργια εφόδια. Καινούργιες γεύσεις. Καινούργιες εικόνες. Καινούργια θ(ρ)αύ(σ)ματα.

Χι: Χριστούγεννα. Σε λίγες μέρες οι οικογένειες θα μαζευτούν στο τραπέζι με τη μεγάλη, ζουμερή γαλοπούλα. Τα παιδιά θα πουν τα κάλαντα. Ο Άη Βασίλης θα κατασκηνώσει στο Attica. Θα τιμήσουμε ευλαβικά το Χριστούλη με μια βραδιά στον Βέρτη. Ο δικός μου φόβος, όμως, είναι τα λαμπιόνια. Θα αναβοσβήνουν με έναν παράδοξα αργό τρόπο. Μια θ’ ανάβουν και θα συντηρούν το όνειρο των ζεστών οικογενειών. Μια θα σβήνουν, πρελούδιο στη μοναξιά εκατοντάδων ανθρώπων που θα κοιτούν έξω απ’ τα παράθυρα και θα γίνονται ηδονοβλεψίες μιας χαμένης ανάμνησης ή μιας βδελυρής πλάνης. Αυτοί θ’ αποφασίσουν.

Άλφα: Άγνωστε. Για σένα που κοιτάς καχύποπτα το πλήθος. 440. Που με κοιτάς σα να έχεις να μου αποκαλύψεις την φοβερότερη τραγωδία. 209. Ισχός. Λεπτεπίλεπτος. Φοβισμένος. Κάτι κρύβεις το νιώθω. 432. Το βλέμμα σου μιλάει πιο πολύ απ' τη σιωπή σου. Θα ήθελα να μου μιλήσεις. Θα ήθελα ν' ακούσω την ιστορία σου. 437. Είναι πληγωμένη, είμαι σίγουρη. Είσαι μόνο δεκαοχτώ. Πρέπει να αγκαλιάσεις την ευτυχία σου. Όχι τον φόβο σου. Ν' αποτινάξεις τη λύπη σου. Κι ας με εμπνέει συγγραφικά. Μίλα της.

Σίγμα: Σχέσεις. Πόσο επιτεύξιμη είναι η ισορροπία σε μια σχέση; Πόσο εύκολο είναι να βαλσαμώσεις την ευτυχία και να την διατηρήσεις ανέπαφη; Δύσκολα. Όλα δύσκολα. Οι ανάγκες των ανθρώπων είναι ρευστές. Τα συναισθήματά τους επίσης. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Το μόνο δεδομένο είναι ότι πάντα θα μένουμε με τον εαυτό μας. Η ζωή είναι στιγμές. Άλλες γλυκές. Άλλες πικρές. Συνδεόμαστε με τους ανθρώπους γιατί έτσι ξορκίζουμε τον φόβο του θανάτου. Αγαπάμε. Παθιαζόμαστε. Λατρεύουμε. Γινόμαστε ένα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι είμαστε ελεύθεροι. Δεν είμαστε κτήση κανενός. Μονάχα του εαυτού μας. Και τώρα νιώθω σα την Carrie Bradshaw, αμπελοφιλοσοφίες λόγω αϋπνίας.

Άλφα: Αθωότητα. Το κοίταγμα ενός μικρού παιδιού μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα. Στο κυλικείο ενός νοσοκομείου δύο μάτια όλο περιέργεια με κοίταγαν απ' το καρότσι. Χαμογελάκια, επεξεργασία, αθωότητα. Πώς να μην είσαι ευτυχισμένος όταν σε κοιτάει στα μάτια ένα τόσο γλυκό πλάσμα;

Δέλτα: Δηλητήριο. Πρωινή αναλαμπή. Οι σκορπιοί όταν φοβούνται ή προσβάλλονται χύνουν δηλητήριο. Όχι για να κάνουν αυτό που σκεφτήκατε πρώτο, να βλάψουν τον άλλο. Κολυμπάνε στο δικό τους δηλητήριο οι ίδιοι, για να γίνουν μισητοί. Δεν υπάρχουν συμβιβασμοί. Πολεμιστές καλαμάρια. Στο post ακριβώς από κάτω κάποιος έχει κάνει μπάνιο με αυτό το φαρμάκι.

Πι: Παρερμήνευση. Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από το να παρερμηνεύουν τον χαρακτήρα σου. Να προβαίνουν σε πορίσματα στα λίγα λεπτά που σε βλέπουν. Ναι ρε φίλε, δε γουστάρω που είμαι εδώ, δε γουστάρω που μου μιλάς, δε γουστάρω να χορέψω. Και κυρίως δεν θα προσποιηθώ για κανενός τη χάρη. Έχω κάθε δικαίωμα να σου προσφέρω απλόχερα το ξινισμένο μου χαμόγελο, το βλέμμα του Αρκά, την απόλυτη απαξία μου. Πού πήγε η σοβαρότητα; Και αν δεν πήγε πουθενά, εγώ γιατί δεν την βλέπω;

Βήτα: Βλέμμα. Εγκλωβισμένος σ' ένα βλέμμα. Γιατί όταν είναι σαφές ότι υπάρχει ηλεκτρισμός, έντονη έλξη, αναλωνώμαστε σ' ένα αόρατο παιχνίδι ανείπωτων λέξεων και δεν παίρνουμε πρωτοβουλία; Φοβόμαστε. Ο αέναος φόβος της απόρριψης. Φοβόμαστε ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί. Φοβόμαστε το μεγάλο Χ. Και ύστερα τι μένει; Μια ανάμνηση που σε στοιχειώνει. Το κάλεσμα της οδαλίσκης γίνεται τραγούδι σειρήνων και αρχίζεις και μετανοιώνεις. Έπρεπε να πεις κάτι. Έπρεπε να στείλεις το φόβο σου να πάρει τσιγάρα και να εκμεταλλευτείς την απουσία του. Αλλά όχι, προτιμάς να κλειστείς στο παγόβουνο παρά να διεκδικήσεις το συναίσθημα της στιγμής. Και όταν τα βλέμματα χαθούν αναρωτιέσαι γιατί; Και το ξέρεις. Και σε βασανίζει. Θα σε δω στην Athens Voice.